اندکی بعد از اتمام برگزاری بیست و دومین نمایشگاه کتاب تهران در محل مصلا، مسؤولان آتش‌نشانی، انگار که از زیر بارِ سنگینی خلاص شده باشند یا خطرِ بزرگی را از سر گذرانده باشند، به گفتگو با رسانه‌ها نشستند و از خطرات برپایی نمایشگاه کتاب در مصلا گفتند. تصورش را بکنید، میلیون‌ها جلد

روز گذشته، رسانه‌ها خبر تغییر در ترکیب داوران بخش داستان کتاب سال را از قول علی شجاعی صائین رسانه‌ای کردند.  با این اتفاق، حتا کسانی که تا کنون دلیلِ نامعلوم بودن اسامی داوران کتاب سال را در نمی‌یافتند، برهان قاطعی یافته‌اند. این، درحالی‌ست که کم‌تر از 17 روز به زمانِ

در این میان، فشارِ رئیس‌جمهور از بالا و صاحب‌نفوذانِ نزدیک، اما خارج از بدنه دولت، در تقابل است. یک‌طرف دوست‌دارِ حذف ممیزیِ فعلی‌ است و طرفِ دیگر، این کار را خلاف عرف و آئین و دین می‌شمارد. باید منتظر ماند و دید که زور کدام طرف به دیگری می‌چربد.

یک‌شنبه شب، در عین این‌که شبِ بی‌سوژهٔ خبرنگاران فرهنگی بود، خبرنگاران سیاسی با خوشحالی از تالار وحدت خارج شدند. چه روی داده بود که به مذاق سیاسی‌ها خوش آمد؟ پیش از پاسخ‌گویی به این سؤال، باید از دلیل برگزاری مراسم در تالار وحدت بگوئیم. دوم آذرماه، رئیس مجلس شورای اسلامی، وزیر فرهنگ

آن دسته از دوستانی که در جریان نشست خبری هفدهمین هفته کتاب بوده‌اند، می‌دانند که معاون فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، از برگزاری گسترده برنامه‌ها در این هفته خبر داد و مدیر اجرایی، از تراکم برنامه‌ها گفت و مشاور معاون وزیر و خود معاون وزیر، متفق‌القول از بی‌مهری‌های رسانه‌ای و سیاه‌نمایی‌ها گفتند.

هفدهمین دوره هفته کتاب از امروز آغاز می شود. به رسم دیرین تمام سالهای گذشته و پیش رو قبل از آن در نشست های خبری برنامه های متنوع و نام گذاری روزهای هفته اعلام و در خبرگزاری ها منتشر شده.  و باز به همان رسم دیرین گفته میشود این برنامه ها

یک: نشست مطبوعاتیِ هفدهمین هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران. معاون فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، دکتر محسن پرویز، به عنوان متولی اصلی کتاب در کشور، پس از دقایقی، جلسه را ترک می‌کند و انبوه خبرنگاران را با سؤالات‌شان تنها می‌گذارد. اندک سؤالاتی که خبرنگاران توانستند از پرویز بپرسند، با پاسخ‌هایی کوتاه و

می‌دانید آقای وزیر، هفده سال است که «هفته کتاب» در ایران برگزار می‌شود و طبیعی به نظر می‌رسد که افکار عمومی، نتایج محسوس و قابل‌اندازه‌گیری این هفده هفته در هفده سال را ببینند.

در این دوره، تیمی در مرکز مشاوره و تصمیم‌سازی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی قرار داشتند (و شاید بعداً هم باشند) که نام‌شان را «تیم سرشار» گذاشته‌ام. تیمی به رهبری آقای محمدرضا سرشار که در ارگان‌ها و مراکز مختلفی همچون «حوزه هنری»، «کانون اندیشه جوان»، «پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی»، «هیئت مدیرهٔ انجمن قلم ایران» و... در کنار هم بوده‌اند و کم و بیش حلقهٔ خود را حفظ کرده‌اند.