من، حبیب احمدزاده را رمان «شطرنج با ماشین قیامت» شناختم. رمانی که نفسِ خواندنش، «قصه» دارد و برای من، ماجراها داشته است. اما کمی بعد از شطرنج به سراغ «داستان‌های شهر جنگی» رفتم و به جرأت می‌گویم از خواندنش کیفور شدم. و این کیفوری، بسیار پیش‌تر از آن بود که این اثر

بکوشید تا از در ِ تنگ وارد شوید.

«عقل و احساس»، سرگذشت دو خواهر است که در شرایط مشابه، رفتارهای گوناگونی دارند. چه طور رفتارهایی؟! واقعا لازم است بگویم؟ اسم کتاب به قدر کافی گویا نیست؟

روزها و شبهای ماه محرم الحرام برای هر انسان آزاده در هر گوشه‌ای از جهان، اوقاتی خاص و محترم است. هرکس به گونه‌ای قیام مقدس مردی بزرگوار از خانواده‌ای بی‌نظیر، در روزی بزرگ را پاس می‌دارد و گاه نام عزا بر آن می‌نهد. اما برای فرزندان شیعه، این اوقات از بزرگ‌ترین سوگ‌هاست

«عقیل عقیل» قصهٔ مردی روستایی است بر جای مانده از زلزلهٔ گناباد. قصهٔ ویرانی خاف، رنج بیرون کشیدن عزیزان از زیر خروارها خاک: ستردن غبار ازروی و موی کالبد بی‌روح همسری که عمر و جوانی به زندگی‌ همسرش هبه کرده بود. خمیدن پشتی که لاشهٔ برادرش را از چاله‌ای بیرون کشیده و

حواستون باشه کشتن مرغ مقلد گناهه

6 داستان از ویلیام فاکنر، با ترجمهٔ نجف دریابندری

رساله‌ای در باب گریز و رهایی

در این کتاب، همه چیز واقعی‌ست. جنگ، جنگ است. شهر، شهر است...

گزیده‌ای از داستان‌های آنتوان چخوف