«بانوی گل به گونه انداخته، با لهجهٔ شیرینش گفت: باید تخیل کنیم که در مه راه می‌رویم».

یک شروع محکم، یک داستان کامل، گره، باز شدن گره، یک پایان منطقی و کامل. توی صفحه‌ٔ اول کتاب و فهرست فیپایش که نگاه می‌کنی به جای موضوع نوشته: «نثر ادبی». هیچ چیز از یک رمان خوب کم ندارد. اما نمی‌دانم چرا کم‌تر کسی نادر ابراهیمی را داستان‌نویس و کتاب‌هایش را جزء کتاب‌های داستان و رمان محسوب می‌کند.

چند دلیل بیش‌تر ممکن نیست باشد؛ یا به خاطر این است که نه روشن‌فکر‌ها قبولش دارند و نه سنتی‌ها و نه مذهبی‌ها، که چرایی‌اش بماند، یا به خاطر سبک داستان‌هایش است که معمولاً ریشه در واقعیت دارند و سر در خیال و یا شاید هم به‌خاطر تعریف خاصِ خودِ نادر از رمان و داستان بلند است. همه فن حریف بودن نادر هم لابد بی‌تأثیر نبوده. نویسنده‌ای که هم می‌نوشت، هم می‌سرود، هم می‌نواخت و هم شرح می‌داد.

قرار نیست این‌جا از نویسنده حرف بزنیم. مجال هم نیست، وگرنه از نادر ابراهیمی و قلم روان و سبک شیوایش بیش‌تر می‌گفتم. اما باید کتاب را معرفی کرد!

زمانی در کتاب‌خوانی موفقی، که کتابِ مناسب حالت را انتخاب کنی. هر کتابی زمانی دارد برای خوانده شدن و با تو بودن. یک عاشقانهٔ آرام زمانی ندارد جز وقتی می‌خواهی عاشق باشی یا عاشق هستی. همین! پس اگر وقتش شده باقی‌اش را بخوان.

«عسل، بی‌اَدا، سر سفره‌ام نشست

و من، بی‌هوا، دل‌بسته‌اش شدم.»

اگرچه کتاب با این‌جمله‌ها شروع نمی‌شود اما این‌ها شروع یک اتفاق هستند. اتفاقی که نویسنده واقعه‌اش می‌نامد؛ زندگی و یا شاید عشق یک مرد گیلک به زنی از تبارِ آذری‌های اردبیل. عسل و معلم ادبیاتی که هرگز احساس نمی‌کنی ندانستن اسمش چیزی از داستان کم می‌کند.

یک عاشقانهٔ آرام سه فصل دارد: «پیش از آن واقعهٔ بزرگ»، «در قلب آن واقعه» و «آن‌سوی واقعه». واقعه‌ای که شاید برای دیگری باشد، یا برای وطن، یا حتا برای خدا. اما عاشقانه و آرام.

شاید خیلی از اوج‌ها و اتفاق‌ها آن‌قدر رویایی و قشنگ باشند که دور از دسترس به ‌نظر بیایند، اما ترکیب همین اتفاقات رؤیایی با زندگی روزانه و شرح حال مبازرهٔ یک معلم ادبیات در کنار بانوی آذری‌اش، داستانی ملموس و قابل درک را برایت آغاز می‌کند. داستانی از جسن خودمان؛

ایرانی

سایت نادر ابراهیمی